شرمم از خرقه ی آلوده ی خود می آید                          که بر او وصله بصد شعبده پیراسته ام

خوش بسوز از غمش ای شمع که اینک من نیز              هم بدین کهر کمر بسته و برخاسته ام

با چنین حیرتم از دست بشد صرفه ی کار                       بر غم افزوده ام انچ از دل و جان کاسته ام

(حافظ)

....

میبینی چگونه می چرخیم به چرخی که خیال ایستادنش نیست؟

میبینی چگونه  آتش زده ام به زندگی خود و جوانی و دین و دولتم؟

بغض میگیرد گاهی ...

بغض...

میگویم باز اما........

این نیز میگذرد.......

.

اومدم برای خداحافظی .  مردی که ۳سال بر بالین مرگش نشسته بودید مرد.تمام شد ....

همه یادم میمونید ...........

تمام نوشته های ۳ سال گذشته هم به آتش سپرده شد.......